Głos serca

A właściwie Pieśni humbaka, została opublikowana dokładnie 20 lat temu. Jest to pierwsza książka Jodi Picoult i bardzo się cieszę, że wydawnictwo Prószyńki i S-ka sobie o niej przypomniało :) W ten sposób pozostaje do przetłumaczenia już tylko marcowa powieść Lone wolf, którą wydawnictwo zapowiada na listopad.

Moje angielskie wydanie leży przeczytane zaledwie do połowy. niestety mój angielski nie jest jeszcze na tyle płynny, żeby móc swobodnie czytać, bez przeszkód w postaci nowego słowa (ale przynajmniej już wiem jak po angielsku opisać humbaka i poznałam parę innych ciekawych określeń), ale bardzo mnie ucieszyło, gdy czytając początek ponownie po polsku odkryłam, że moje zrozumienie dla czytanego po angielsku tekstu, kolejnych wydarzeń pokrywało się z tym co czytałam teraz po polsku. Zatem nie jest tak źle, choć na pewno mogłoby być dużo, dużo lepiej.

Czytając tę powieść wyraźnie się czuje, że to pierwsze kroki młodej pisarki (Jodi miała wtedy 25 lat) ale już daje o sobie znać charakterystyczny styl tej autorki - podział kolejnych części na głosy poszczególnych postaci, trudny temat, brak możliwości wydania jednoznacznego osądu na temat zachowań bohaterów czy zachodzących między nimi interakcji. Dużym mankamentem w mojej ocenie jest chronologia wydarzeń - i nie chodzi o to, że są często odkrywane w sposób "od końca", ale o to, że najważniejsze, przełomowe wydarzenie, zostało odkryte przedwcześnie, bo prawie w środku książki, co dla niecierpliwego czytelnika mogłoby być zakończeniem czytania.

Głównymi bohaterami jest Jane, jej mąż Oliver, córka Rebeka i brat Jane Joley, oraz jego pracodawca Sam i współpracownik Hadley. Jane i Oliver są małżeństwem od ponad 15 lat. Oliver jest naukowcem, w którego kręgu zainteresowań są wieloryby, przez co większość czasu spędza poza domem - albo tropiąc wieloryby na morzu, albo w biurze opisując odkryte zachowania i sposób tworzenia swoistych pieśni. Jane jest oddaną żoną, która na ogół cierpliwie znosi pasję męża i jego ciągła nieobecność. Pracuje jako logopeda, nade wszystko kocha córkę.
Ale pewnego dnia cierpliwość Jane się wyczerpuje, dochodzi do kłótni, przykrego zdarzenia i ucieczki - matki i córki, przez kilka stanów do brata Jane. Ucieczka w zasadzie nie ma określonego celu, Jane nie zastanawia się nad tym co będzie dalej gdy już dotrze do brata, na razie po prostu w zaślepieniu chce uciec jak najdalej od męża. Listy brata odnajdywane na pocztach odwiedzanych miasteczek są dla niej kolejnymi wskazówkami jaką drogę wybrać, a przy okazji, co wartościowego jest do obejrzenia w kolejnych stanach. Dzięki listom Joleya i przemyśleniom Jane dowiadujemy się sporo na temat ich trudnego dzieciństwa i ofiary jaką poniosła Jane by ratować brata przez karzącą ręką ojca..

Sam i Hadley pracują razem przy hodowli jabłek na stuakrowej ziemi należącej do Sama. Tu pracę i swoisty raj odnajduje Joley, który uprzedza wszystkich o wizycie siostry. I właśnie tutaj cała szóstka odkryje swoje życie w jakiś sposób na nowo.

Byłabym nieszczera, gdybym powiedziała, że ta książka podobała mi się tak jak np. Dziewiętnaście minut czy Krucha jak lód. Ale jak każda powieść Picoult ma w sobie to interesujące coś, co sprawia, że chce się przeczytać do końca. Ale niestety nie zostawia tego dziwnego śladu, jakie pozostawia większość jej książek - mnóstwa myśli o przeczytanej historii, o opowiedzianym problemie, o hipotetycznym reakcjach własnych na daną okoliczność. Może właśnie dlatego, że najbardziej dramatyczna sytuacja jest ukazana w środku powieści, przez co jej przerażająco smutny wydźwięk gdzieś tak po drodze traci na swojej sile i łagodnieje? Być może.
Tak czy inaczej myślę, że warto jednak poznać pierwszą powieść Jodi Picoult, chociażby po to, żeby zobaczyć jak fenomenalnie się rozwinęła w swoim pisarskim stylu.


Głos serca, Jodi Picoult, wyd. Prószyński i S-ka, Warszawa 2012

Czytaj więcej

Gwiazdy nad Afryką

To trzeba powiedzieć otwarcie - nie chciałam jechać. Każdy z moich bliskich wiedział jak się miotam przed tym wyjazdem. W noc przed wylotem do Kapsztadu tłukłam się po mieszkaniu głównie wściekła, w poszukiwaniu rzeczy, które powinnam spakować. Wściekła na siebie, na cały świat. Afryka Afryką, ale co to za wyjazd bez męża? Było nam ciężko i cieszę się, że mamy to za sobą.
Ale był taki wieczór, zdaje się ze nasz przedostatni już w Afryce, który spędzaliśmy w rezerwacie Sanbona. Nasi strażnicy (których ulubiony kolega uparł się nazywać randżersami ;D) tego wieczora w drodze powrotnej z safari zatrzymali się i kazali nam wysiąść. Światła samochodów zostały zgaszone, a my mielismy spojrzeć w niebo. I ten zapierający dech w piersi widok chyba zrekompensował wszystko co czułam przed wyjazdem. Diamenty usiane na aksamicie nieba. Mleczna Droga. Krzyż Południa. Pas Oriona. Mars i Wenus. I opowiadana kobiecym głosem piękna legenda o tym jak powstałą Mleczna Droga. Coś niezapomnianego.
Dlatego gdy przeglądając ofertę wydawniczą Świata Książki zobaczyłam Gwiazdy nad Afryką wiedziałam, że muszę to przeczytać :)

Jest rok 1906. Kobiety nie mają prawa do głosowania, ich jedyną rolą w społeczeństwie jest być czyjąś matką i żoną. I nikim więcej. Możliwości zawodowe są mocno ograniczone, kobietom niezamężnym pozostaje do wyboru bycie guwernantką czy służącą. Wiele kobiet przyjmuje tak ustanowione przez mężczyzn zasady jako coś naturalnego i cieszy się z bycia np. panią doktorową. Ale są też takie, którym taka rola nie wystarcza. Chcą się kształcić, zdobywać doświadczenie zawodowe. Taką kobietą jest właśnie Amelia von Freyer, która postanawia zostać lekarką. Trzeba naprawdę sporej odwagi i determinacji, by w świecie zdominowanym przez mężczyzn robić karierę lekarki. Niestety mimo tych imponujących cech charakteru Amelia nie może wpłynąć na mentalność mężczyzn, którzy traktują kobiety jako osoby nadto uczuciowe, by mogły kierować się rozsądkiem, którym brakuje logiki w sposobie myślenia i które częściej kierują się emocjami niż wiedzą czy doświadczeniem. Dlatego gdy zostaje wyśmiana podczas przedstawiania wyników swojej pracy podczas konferencji w Berlinie, gdy jej propozycja by uczestniczyć w wyprawie profosora Kocha została przyjęta z pobłazliwością, Amelia postanawia wrócić tam, gdzie się wychowywała - do Niemieckiej Afryki Wschodniej.

W długiej podrózy na statku Amelia poznaje kilka nowych osób z otoczenia kapitana, prowadzi towarzyskie konwersacje, opowiada historię z dzieciństwa, gdy zupełnym przypadkiem udało jej się poskromić lamparta  i uratować małego chłopca, Davida. Podczas właśnie takiej rozmowy pojawia się mała dziewczynka, Marie, która zaprowadzi panią doktor do umierającej matki i w ten oto sposób w zyciu Amelii pojawi się jej siostra krwi, Hermina, która jak się okaże odegra w zyciu lekarki ciekawą rolę..

Pierwotny plan podróży, by zostać w Salamie, zbudować razem z bratem szpital, zmienia oszałamiająca dla kobiety lekarki propozycja poznanego na statku kupca by wzięła udział w naukowej ekspedycji, której zadaniem będzie badanie działania leku o nazwie atoksyl na chorobę zwaną śpiączką afrykańską...

Długie safari przez busz, sawannę, niespodziewane wydarzenia, oraz charakter pani doktor, sprawiły, że na chwilę ponownie znalazłam się w Afryce i ponownie zobaczyłam te wszystkie gwiazdy. Ale też przeżyłam przygodę, zobaczyłam Afrykę nowym spojrzeniem. Czas kolonizacji nie był dla niej najlepszym okresem. Autochtonów traktowano jako podgatunek, nie liczono się z ich wierzeniami, ani z ich życiem. Pacjenci byli dla niektórych lekarzy raczej przedmiotami do eksperymentowania z nowym lekiem i jego właściwościami. Ludzie słabego charakteru zaczęli upatrywać przyjemność w zabijaniu. Ci którzy chcieli naprawdę pomagać i leczyć musieli walczyć ze swoimi rodakami, uczestnikami ekspedycji, o możliwość leczenia.

Podoba mi się jak pisarka wprowadza w tło historyczno-społeczne, podoba mi się też postać Amelii, choć czasami wydawało mi się, że jest zbyt bierna w swoich zachowaniach, bo jednak ciężko było mi się oswoić z jej sytuacją - ze to mężczyźni decydowali o jej zawodowym być albo nie być. Ale gdy weźmie się na to poprawkę, trzeba jej przyznać, że zachowała dużo zimnej krwi. Jest tez parę romantycznych wątków, ale podoba mi się, że ksiązka nie została nimi przytłoczona, ani, że nie okazały się watkiem najważniejszym.

Polecam goraco!

:)

Gwiazdy nad Afryką, Ilona Maria Hilliges, Świat Książki, Warszawa 2011

Mała aktualizacja dla niewtajemniczonych - wyjazd do Afryki był niestety wyjazdem służbowym z klientami.

Czytaj więcej

Wyjątek..który może ustanowi regułę.. czyli stosik

Gdy okazało się, że w tym miesiącu mam trochę więcej gotówki, postanowiłam spożytkować to na cele ważne i dawno zaplanowane jako "koniecznie do zrobienia na wczoraj"..
I wygląda na to, że nie mam silnej woli.
I chociaż jestem skąpcem absolutnym w kwestiach wydawania pieniędzy na pierdoły, ubrania czy buty, tak jednak jeśli chodzi o książki.. To czasem mi samej ręce opadają nad moją potworną słabością, nad magnetycznym, hipnotyzującym czarem wszelkich księgarni, tanich książek, czy okazyjnych wyprzedaży..
I oto dlaczego takim osobom jak ja powinno się zabraniać w ogóle brania kart kredytowych czy debetów (których się słusznie pozbyłam już dawno temu..) ;D
 

Zatem od góry kolejno.. ;)


Mama odeszła czyli wygrzebana na Allegro kolejna książka Joyce Carol Oates :) jako że jest to autorka której w ciemno biorę wszystko tak nie mogłam się oprzeć, gdy znalazłam książkę w tak okazyjnej cenie!


Czterdzieści zasad miłości to wyczekiwana długo kolejna powieść Elif Safak, którą również wpisałam na listę "ulubione" i również czytam bez zastanowienia wszystko co uda się zdobyć

Tristan 1946 Kuncewiczowej to ta niespodzianka znaleziona zupełnie przypadkiem w Taniej Książce podobnie jak leżący pod nią Mechanizm serca Mathiasa Malzieu, którego w związku z porównywaniem do filmów Tima Burtona, od dłuższego czasu byłam ciekawa

Trzy części o państwie Panem (kolejno Igrzyska śmierci, W pierścieniu ognia i Kosogłos) zostały zamówione na skutek wielu pozytywnych recenzji blogowych - mam nadzieję, że się nie zawiodę :)

Niuch bo nowy Pratchett jest zawsze obowiązkowy ;)

Dziewczęta z Szanghaju - bo chciałam w końcu poznać ulubioną książkę mojej przyjaciółki :)

Północ i Południe trochę dlatego, że byłam zaskoczona, że książka powstała pod koniec XIX wieku, a ja jeszcze o niej nie słyszałam (chlip..) i trochę po kilku fajnych recenzjach na blogach ;)

Głos serca i Jesień cudów - bo to ostatnie jeszcze nie przeczytane książki Jodi Picoult, a na tłumaczenie Song of the Humpback whale nie mogłam się już doczekać ;)

Charlotte Isabel Hansen , Tore Renberg, podobnie jak Dziewczęta z Szanghaju, chciałam poznać książkę, którą polecała mi moja druga przyjaciółka ;)

Na zdjęciu brakuje Gwiazd nad Afryką którą właściwie za chwilę skończę czytać.. Odwlekam ten moment, bo za szybko mi się to czyta, a nie lubię, gdy fajne książki tak szybko się kończą..

Czasami nie wiem co kocham bardziej. Czytać o książkach, kupować je, czy czytać ;) Bo naprawdę uwielbiam każdą z tych czynności. Choć niewątpliwie, najbardziej, najbardziej kocham czytać :)

Czytaj więcej

Czarnoksiężnik z Północy

Zastanawiałam się czy w ogóle cokolwiek pisać o Zwiadowcach bo dla mnie samej to, że czytam ten cykl jest niecodzienne. Podejrzewam, że nigdy bym nie sięgnęła po te ksiązki, bo okładki sugerują raczej typowe powieści fantasy, co już jakiś czas temu przestało mnie interesować. Ale córka ulubionego kolegi z pracy cykl pochwaliła, a nawet była tak uprzejma, że pożyczyła mi pierwsze tomy. I okazało się, że to absolutnie żadne fantasy, choć jak fantasy z lubością sięga do czasów średniowiecznych. Nie ma tu jednak żadnych magicznych stworzeń, żadnej magii, ani zdolności paranormalnych (co nie oznacza, że w ogóle takich elementów nie lubię). Jest za to odwaga, zdolności wyćwiczone przez lata pracy, przyjaźń i niesłychane wprost oddanie przyjaciołom. I nietypowa sceneria błoni, zamków, lasów i skromnej chatki zwiadowcy..:) Czyli cykl przygodowy dla młodzieży jak się patrzy. A że do literatury dla młodzieży mam słabość to i tej dałam się porwać :)

Zamysł na cykl powstał zresztą z bardzo konkretnego powodu. Syn autora, Johna Flanagana, jest chłopcem niedużej postury. Ojciec więc wymyślił dla niego historię o niewysokim, szczupłym chłopcu, któremu nie udaje się dostać co prawda do Szkoły Rycerzy, ale za to jego umiejętności, spryt oraz odwaga zapewniły mu miejsce w elitarnym korpusie Zwiadowców. I tak zaczęła się przygoda Willa, który marzył o tym, by zostać rycerzem, a nieoczekiwanie okazał się bardzo dobrym i mądrym zwiadowcą.

W księdze 5 Czarnoksiężnik z Północy Will jest już mianowanym Zwiadowcą i własnie otrzymał swoją pierwszą placówkę na wyspie lenna Seacliff.  W drodze na miejsce zyskuje wierną przyjaciółkę - czarno białą sunię, którą ktoś zranił i zostawił na pastwę losu w leśnej gęstwinie. Na miejscu zaś niestety zyskuje sobie wroga w postaci byłego własciciela psa. Nie zdąży jednak na długo zagrzać tam miejsca, bowiem szybko okazuje się, że musi ruszyć z ważną misją do lenna Norgare, a wiadomość o tym przekazuje mu dawna przyjaciółka, a obecnie kurierka w Słuzbach Dyplomatycznych, Alyss.

Akcja w książce zmienia się niczym w kalejdoskopie. W jednej chwili Will ma objąć swój przydział w następnej musi nauczyć się udawać rybałta i znowu udać w drogę. Na dodatek zaczyna się ciężka zima. W zamku zaś nie dzieje się za dobrze, misją Willa zaś jest odkrycie co stoi za dziwnymi zdarzeniami jakie są raportowane przez lokalnego zwiadowcę. W zamku Macindaw bowiem jego władcę dopadła przedziwna choroba, w której miejscowi coraz częściej upatrują zemstę Czarnoksiężnika o imieniu Malkallam. W lasach wokół zamku można zobaczyć dziwne światła i usłyszeć dziwne głosy. Mieszkańcy okolicznych wiosek, zabobonni i wierzący w magię, są coraz bardziej przerażeni. Pojawienie się zatem młodego minstrela, który tylko trochę fałszuje na swojej mandoli jest małą odskocznią od codziennych kłopotów, pozwala na chwilę rozrywki ze znanymi melodiami, a przy okazji na odrobinę pogawędki z kimś kto jeszcze nie zdążył zetknąć się z mroczną tajemnicą lenna. Misja Willa okazuje się trochę bardziej skomplikowana niż to się wydawało na początku.

Ta część podobała mi się chyba najbardziej, a ponieważ skończyła się w sposób brutalnie przerywający całą akcję szybko sięgam po część następną, czyli Oblężenie Macindaw. Każda część jest napisana bardzo lekko, przyjemnie, czyta się jednym tchem. Taka fajna odskocznia od powazniejszych lektur :)



Zwiadowcy. Księga 5 Czarnoksiężnik z Północy. John Flanagan

Czytaj więcej